برای نسخه فارسی به پایین صفحه مراجعه کنید
Khamenei Funeral: Islamic Republic Turns Grief into Geopolitics
Four months after Ali Khamenei was killed in U.S.-Israeli strikes on his residence in Tehran on February 28, the Islamic Republic has begun his weeklong funeral ceremonies. The processions, which started July 4 at the Imam Khomeini Grand Mosalla, are expected to conclude with his burial in Mashhad on July 9. The ceremonies have been attended by thousands of Iranians, dozens of foreign delegations, and the representatives of Iran’s proxy network across the region.
A Funeral Designed to Do Several Things at Once
The killing of a supreme leader and dozens of senior commanders in a single night leaves a power vacuum. The IRGC filled it fast. Within weeks of the February strikes, the corps forced through the appointment of Mojtaba Khamenei as the new supreme leader, seeing him as a more accommodating figure who would back their hardline positions and not challenge their dominance (Reuters, March 11, 2026). Real power now flows through IRGC commander Ahmad Vahidi and the Supreme National Security Council, with Mojtaba Khamenei providing the clerical veneer the corps needs (Jerusalem Center for Security and Foreign Affairs, May 7, 2026; Euronews, April 22, 2026).
The funeral served that arrangement well. Millions of Iranians in the streets, processions through Tehran, Qom, Najaf, Karbala, and Mashhad, the casket surrounded by the coffins of family members killed alongside him, all of it framing the IRGC’s seizure of dominant power as the continuation of the revolution rather than its hijacking.
The popular dimension was real, if complicated. Iranian authorities expected 15 to 20 million attendees across the week (Euronews, July 3, 2026). BBC reporter Nawal Al-Maghafi, filing from the funeral, said she was “quite surprised, it’s not as busy as I thought it would be” (Al Jazeera, July 5, 2026), while The New Arab put the Tehran crowd at over 10 million (Al Jazeera, July 5, 2026). The numbers matter less than the fact: significant numbers of Iranians turned out to mourn a leader whose security forces killed at least 7,000 people during the December 2025 antigovernment protests (Al Jazeera, July 5, 2026). Iranian nationalism and opposition to the Islamic Republic are not the same thing and have never been. The war made that visible again. Foreign bombs have a way of producing exactly this kind of ambivalent grief.
Then there was the diplomatic dimension, the one most directly useful to the negotiations with Washington. Dozens of foreign delegations in Tehran is a visible counter to the claim that two military campaigns isolated Iran. Representatives from more than 50 countries attended the opening ceremonies (CNN, July 4, 2026). Foreign Minister Araghchi thanked “all foreign guests who, despite pressure and threats, attended the farewell ceremony of our martyred Leader and stood on the right side of history” (CNN, July 4, 2026). The language was precise. The Islamic Republic was not just burying its leader. It was making an argument about where it stands in the world, and inviting the world to confirm it.
Who Came
Those who were invited reflect the geopolitical map taking shape since long before the war began. Russia sent Dmitry Medvedev, former president and deputy chair of the Security Council, as President Putin’s special envoy (Euronews, July 3, 2026). China sent He Wei, a vice chairperson of the Standing Committee of the National People’s Congress (Euronews, July 3, 2026). Pakistani Prime Minister Shehbaz Sharif came alongside army chief Asim Munir (Euronews, July 3, 2026), a delegation of particular significance given that Pakistan is the ceasefire mediator and is hosting the ongoing negotiations. Iraq sent President Nizar Amidi, parliament speaker Haibet al-Halboosi, and Kurdistan Regional Government president Nechirvan Barzani (Euronews, July 3, 2026). Turkey sent Vice President Cevdet Yilmaz (Euronews, July 3, 2026).
Qatar, Oman, Saudi Arabia, Cuba, and Serbia all sent delegations (NPR, July 5, 2026). Saudi Arabia is worth pausing on. Riyadh and Tehran have been adversaries for decades. Iranian strikes hit Saudi infrastructure during the conflict. The kingdom came anyway, quietly but it came. Central Asia showed up in force, with delegations from Turkmenistan, Tajikistan, Kyrgyzstan, Uzbekistan, and Kazakhstan (Seasia Stats, July 5, 2026). Hezbollah and Hamas representatives met Foreign Minister Araghchi on the sidelines (Jerusalem Post, July 5, 2026), a reminder that the proxy network is intact.
India’s attendance was carefully engineered. Governor of Bihar Syed Ata Hasnain, a former lieutenant general and the most senior Shia in Indian public office, attended alongside Deputy Foreign Minister Pabitra Margherita, with opposition figures Salman Khurshid and Mehbooba Mufti rounding out the delegation (Euronews, July 3, 2026). A Shia governor, a deputy minister rather than a full minister, an opposition politician rather than a government one. New Delhi signaled engagement without commitment, the kind of presence that keeps every door open.
The guest list also had a deliberate absence beyond the Western powers. As Al Jazeera’s correspondent in Tehran reported, Iran did not extend invitations to European countries or those that directly or indirectly supported the American and Israeli military campaign (Al Jazeera, July 3, 2026). The exclusion was intentional. Those in the room were chosen as carefully as those who were not.
Washington’s Counter-Campaign
The United States did not simply stay away. It worked to keep others away too.
U.S. Secretary of State Marco Rubio issued confidential instructions on June 26 to American embassies and diplomatic missions, directing them to use “all available means” to persuade host countries that attendance would be viewed as an “unfriendly act” with consequences for bilateral relations with Washington, according to Iran’s Tasnim news agency (Times of India, July 5, 2026; The Tribune, July 5, 2026). At least 13 countries, including Eastern European, African, Gulf Arab, and East Asian states, either withdrew or reduced their representation under that pressure (Middle East Eye, July 5, 2026). U.S. ambassadors in several African countries warned that participation could cost those governments American development assistance. Rubio personally made calls to counterparts in at least five Arab countries (Times of India, July 5, 2026).
Governments do not run urgent diplomatic campaigns to thin attendance at funerals of adversaries they have defeated. The pressure campaign revealed something: Washington was worried about what a well-attended funeral would signal.
The signal it was trying to suppress is not subtle. Dozens of governments traveling to Tehran to bury a man killed by American and Israeli strikes is not a neutral act. Each delegation was, whether or not it intended to, registering a view on the legality of what was done, and on the continued legitimacy of the state that was struck. That is the last thing Washington wanted formalized in front of cameras and international media, with negotiations ongoing and the ceasefire still fragile.
The practical dimension compounded the optics problem. Pakistan, China, Russia, and India, all present in Tehran, are exactly the countries Washington needs to involve in any durable diplomatic settlement. A funeral that visibly demonstrated their continued engagement with the Islamic Republic strengthened Iran’s hand in the negotiations. The pressure campaign was also, in part, an attempt to weaken that hand. It achieved partial results at best.
What the Attendance Says About American Leverage
More than 50 delegations came despite Rubio’s instructions. That is a data point about American leverage in the current world. Washington has conducted two military campaigns against a country the IAEA said had not weaponized its nuclear program, attacked during active diplomatic negotiations, and killed a recognized head of state alongside members of his family. The moral authority with which it issues instructions about whose funerals to attend has narrowed considerably.
The countries that came understood what they were doing. Saudi Arabia, which hosted American military operations and whose own infrastructure Iranian missiles struck, sent a delegation anyway. That is not an accident. The Gulf states are reassessing their relationships with both Washington and Tehran quietly, and the funeral gave the world a brief public look at that reassessment.
The Funeral’s Message to Washington
The dates were chosen to coincide with the 250th American Independence Day (The Hill, July 4, 2026). Banners across Tehran read “We must rise” in Arabic, English, and Persian, set against images of a clenched fist and ballistic missiles (The Hill, July 4, 2026). Mourners chanted “Death to America” and “Death to Israel.” A poet demanded Trump’s death in front of hundreds of thousands, to cheers (The Hill, July 4, 2026).
The same government organizing these ceremonies is simultaneously engaged in technical nuclear negotiations with the United States, mediated by Pakistan. That is not a contradiction in Tehran’s framework. The chants are for the domestic audience and for deterrence. The negotiations are a separate track, run by the same IRGC-dominated leadership that selected the funeral dates and approved the banners.
Trump, speaking at Mount Rushmore on July 4, said his country “knocked the hell out of Iran” and offered the funeral processions as evidence of American victory (CNN, July 4, 2026). The Islamic Republic’s foreign ministry read the same processions as proof that the world stood with Iran against an illegal war. Two leaders, one event, two entirely different stories told to two entirely different audiences.
The negotiations will determine which story holds.
By: M. Davar
July 2026
The views expressed in this article are those of the author and do not necessarily reflect the official policy or position of IranOnline.com.
—————————————————————————————————–
Below are a few of recently published related article by M. Davar
How Iran Became the Petrodollar’s Biggest Threat
The Islamic Republic of Iran’s Military Doctrine: How It Was Built and Why It Worked
Useful Idiot with a Crown
What the U.S. Could Not Win by War, It Will Not Win in Negotiation
The Trap: Why Neither Washington nor Tehran Can Walk Away
From Hiroshima to Isfahan: America’s Selective Nuclear Morality
The Israel–U.S. War Against Iran: Strategic Miscalculation and Global Consequence
Sanctions vs. Workarounds: How Iran Keeps Money Moving
The Illusion of Protection: How the Iran War Changes the Gulf’s Reality
The Isfahan Operation: Rescue or an Attempt to Retrieve Enriched Uranium?
The hidden constraint driving urgency in Washington and patience in Tehran
From Nuclear Prevention to Proliferation
The U.S. and Israel: From “Weekend War” to Strategic Failure
Reza Pahlavi and the Line of Betrayal
No Kings in Washington, A Throne for Tehran
Israel’s Long Strategy Against Iran and the Reza Pahlavi Question
Exile, Intervention, and a Nation Trapped Between Power and Betrayal
Name Recognition Is Not Legitimacy: The Limits of Exile Leadership
Bombing Creates Rubble. It Does Not Create Democracy
Pushing Toward Conflict: The Calculations Driving the U.S. and Iran to the Brink
Manufacturing a Leader? The Rise of Reza Pahlavi
Iran’s Revolution: The Distance Between Rhetoric and Resistance
Iran at the Crossroads: Liberation, Illusion, and the Cost of Foreign Salvation
The Cost of Denial: How Iranian Exiles Repeat the Mistakes of Cuba and Vietnam
Regime Change in Iran, Forced from Outside: A Cure Far Deadlier Than the Disease
Iran at a Crossroads: Domestic Unrest, Foreign Meddling, and the Battle for Post-Conflict Politics
A New Chapter for the Middle East: Lessons from the Iran-Israel War
The Illusion of Victory: The High Cost of Attacking Iran
Israel’s Strike on Iranian Nuclear Facility Sparks Concern Over Erosion of International Law
The Unspoken Deterrent: Iran’s Enriched Uranium and the Specter of Dirty Bombs
An Iran-US & Israel War Would Not Be Contained: A Global Catastrophe in the Making
A War with Iran: A Risky Gamble with Global Consequences
مراسم خاکسپاری خامنهای: جمهوری اسلامی عزاداری را به ابزار سیاست تبدیل کرد
چهار ماه پس از آنکه علی خامنهای در حملات مشترک آمریکا و اسرائیل به محل اقامتش در تهران در بیست و هشتم فوریه کشته شد، جمهوری اسلامی آیین تشییع او را آغاز کرد. مراسم وداعی که از چهارم ژوئیه در مصلای بزرگ امام خمینی آغاز شد، قرار است با خاکسپاری در مشهد در نهم ژوئیه به پایان برسد. در این آیین هزاران ایرانی، دهها هیات دیپلماتیک خارجی و نمایندگان شبکه نیابتی ایران در منطقه حضور داشتند.
تشییعی با چند هدف همزمان
کشته شدن رهبر عالی و دهها فرمانده ارشد در یک شب، خلأ قدرت واقعی به وجود میآورد. سپاه پاسداران این خلأ را با سرعت پر کرد. در طی هفتههای پس از حملات فوریه، سپاه انتصاب مجتبی خامنهای را به عنوان رهبر جدید به زور تحمیل کرد، چراکه او را شخصیتی سازگارتر میدید که از مواضع تندروانهشان پشتیبانی کند و جایگاه آنها را به چالش نکشد (رویترز، ۱۱ مارس ۲۰۲۶). قدرت واقعی اکنون از طریق فرمانده سپاه احمد وحیدی و شورای عالی امنیت ملی اعمال میشود، در حالی که مجتبی خامنهای ردای مشروعیت دینی مورد نیاز سپاه را بر دوش میکشد (مرکز بیتالمقدس برای امنیت و روابط خارجی، ۷ مه ۲۰۲۶؛ یورونیوز، ۲۲ آوریل ۲۰۲۶).
آیین تشییع این چیدمان را به خوبی به نمایش گذاشت. میلیونها ایرانی در خیابانها، دستههای عزاداری در تهران، قم، نجف، کربلا و مشهد، و تابوت رهبر کشتهشده در میان تابوتهای اعضای خانوادهاش که همراه او جان باختند؛ همه اینها تصویری آفریدند که در آن تسخیر قدرت توسط سپاه نه به مثابه کودتا، بلکه به عنوان ادامه طبیعی انقلاب بازنمایی میشد.
واقعیت مردمی این مراسم اما پیچیده بود. مقامات ایرانی انتظار داشتند پانزده تا بیست میلیون نفر در طول هفته حضور داشته باشند (یورونیوز، ۳ ژوئیه ۲۰۲۶). خبرنگار بیبیسی نوال المغافی از محل مراسم گزارش داد که «کاملاً شگفتزده شده، جمعیت آنقدرها که انتظار داشتم نیست» (الجزیره، ۵ ژوئیه ۲۰۲۶)، در حالی که العربی الجدید جمعیت تهران را بیش از ده میلیون نفر برآورد کرد (الجزیره، ۵ ژوئیه ۲۰۲۶). اما آنچه از ارقام مهمتر است این واقعیت است که شمار قابل توجهی از ایرانیان برای عزاداری رهبری به خیابان آمدند که نیروهای امنیتی زیر فرمانش در اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ دستکم هفت هزار نفر را کشتند (الجزیره، ۵ ژوئیه ۲۰۲۶). ملیگرایی ایرانی و مخالفت با جمهوری اسلامی دو چیز جداگانهاند و همواره بودهاند. جنگ این واقعیت را یک بار دیگر برملا کرد. بمبهای خارجی عزایی آکنده از تناقض میآفرینند.
سپس بعد دیپلماتیک مراسم بود، همان بعدی که بیشترین کاربرد مستقیم را در مذاکرات جاری با واشنگتن دارد. حضور دهها هیات خارجی در تهران پاسخی ملموس به این ادعاست که دو کارزار نظامی توانستهاند ایران را در انزوای بینالمللی قرار دهند. نمایندگان بیش از پنجاه کشور در مراسم افتتاحیه شرکت کردند (سیانان، ۴ ژوئیه ۲۰۲۶). وزیر امور خارجه عراقچی از «تمام مهمانان خارجی که علیرغم فشار و تهدید، در مراسم وداع با رهبر شهیدمان شرکت کردند و در سمت درست تاریخ ایستادند» تشکر کرد (سیانان، ۴ ژوئیه ۲۰۲۶). این انتخاب واژهها سنجیده بود. جمهوری اسلامی تنها رهبرش را به خاک نمیسپرد. داشت استدلالی درباره جایگاه خود در جهان ارائه میداد و از جهان میخواست آن را تایید کند.
چه کسانی آمدند
فهرست مدعوین نقشه ژئوپولیتیکی را بازتاب میدهد که از مدتها پیش از آغاز جنگ در حال شکلگیری است. روسیه دیمیتری مدودف، رئیسجمهور پیشین و معاون رئیس شورای امنیت، را به عنوان فرستاده ویژه پوتین گسیل داشت (یورونیوز، ۳ ژوئیه ۲۰۲۶). چین هه وِی، معاون رئیس کمیته دائمی کنگره ملی خلق، را فرستاد (یورونیوز، ۳ ژوئیه ۲۰۲۶). نخستوزیر پاکستان شهباز شریف همراه با رئیس ستاد ارتش عاصم منیر حضور یافت (یورونیوز، ۳ ژوئیه ۲۰۲۶)؛ هیاتی که اهمیت ویژهای دارد چراکه پاکستان میانجی اصلی در مذاکرات آتشبس جاری است. عراق با هیاتی به سرپرستی رئیسجمهور نزار عامدی، رئیس مجلس هیبت الحلبوسی و نچیروان بارزانی رئیس اقلیم کردستان نمایندگی شد (یورونیوز، ۳ ژوئیه ۲۰۲۶). ترکیه معاون رئیسجمهور جودت ییلماز را گسیل داشت (یورونیوز، ۳ ژوئیه ۲۰۲۶).
قطر، عمان، عربستان سعودی، کوبا و صربستان نیز هیات فرستادند (انپیآر، ۵ ژوئیه ۲۰۲۶). حضور عربستان سعودی درخور تأمل است. ریاض و تهران دهههاست که رقیب یکدیگر بودهاند. حملات ایران به زیرساختهای عربستان در جریان جنگ آسیب رساند. با این همه، این پادشاهی آمد؛ بیسروصدا، اما آمد. آسیای مرکزی با قدرت حاضر بود و هیاتهایی از ترکمنستان، تاجیکستان، قرقیزستان، ازبکستان و قزاقستان در مراسم شرکت کردند (سیاشیا استاتس، ۵ ژوئیه ۲۰۲۶). نمایندگان حزبالله و حماس در حاشیه مراسم با وزیر امور خارجه عراقچی دیدار کردند (جروزالم پست، ۵ ژوئیه ۲۰۲۶)؛ یادآور این واقعیت که شبکه نیابتی از جنگ سربلند بیرون آمده است.
حضور هند با دقت و ظرافت چیده شده بود. استاندار ایالت بیهار سید عطا حسنین، سرلشکر بازنشسته و ارشدترین مقام شیعه در دستگاه دولتی هند، همراه با معاون وزیر امور خارجه پابیترا مارگریتا و چهرههای اپوزیسیون سلمان خورشید و محبوبا مفتی در مراسم شرکت کرد (یورونیوز، ۳ ژوئیه ۲۰۲۶). یک استاندار شیعه، معاون وزیر به جای وزیر، چهره اپوزیسیون به جای مقام دولتی. دهلینو درگیری بدون تعهد را نشانه رفته بود؛ نوعی حضور که همه درها را گشوده نگه میدارد.
فهرست مدعوین یک غیاب آگاهانه هم داشت، فراتر از غرب. خبرنگار الجزیره در تهران گزارش داد که ایران به کشورهای اروپایی یا آنهایی که مستقیم یا غیرمستقیم از کارزار نظامی آمریکا و اسرائیل حمایت کرده بودند دعوتنامه نفرستاد (الجزیره، ۳ ژوئیه ۲۰۲۶). این حذف عمدی بود. آنهایی که در سالن بودند به همان دقتی برگزیده شده بودند که آنهایی که نبودند.
کارزار مقابلهای واشنگتن
ایالات متحده تنها خود غایب نماند. کوشید دیگران را هم غایب نگه دارد.
وزیر امور خارجه آمریکا مارکو روبیو در بیست و ششم ژوئن دستورالعملهای محرمانهای به سفارتخانهها و مأموریتهای دیپلماتیک آمریکا صادر کرد و آنها را موظف ساخت از «تمام ابزارهای در دسترس» برای متقاعد کردن کشورهای میزبان بهره گیرند که شرکت در مراسم به منزله یک «اقدام غیردوستانه» با پیامدهایی برای روابط دوجانبه با واشنگتن تلقی خواهد شد؛ این را خبرگزاری تسنیم ایران گزارش داده است (تایمز آو ایندیا، ۵ ژوئیه ۲۰۲۶؛ تریبیون، ۵ ژوئیه ۲۰۲۶). حداقل سیزده کشور از جمله کشورهایی از اروپای شرقی، آفریقا، خلیج فارس و آسیای شرقی یا هیات خود را پس گرفتند یا سطح نمایندگیشان را کاهش دادند (میدل ایست آی، ۵ ژوئیه ۲۰۲۶). سفرای آمریکا در برخی کشورهای آفریقایی هشدار دادند که شرکت در مراسم میتواند به کاهش کمکهای توسعهای آمریکا بینجامد. روبیو شخصاً با همتایان خود در حداقل پنج کشور عربی رایزنی کرد (تایمز آو ایندیا، ۵ ژوئیه ۲۰۲۶).
دولتها برای کاهش شرکتکنندگان در مراسم تشییع دشمنانی که شکست دادهاند کارزار دیپلماتیک فوری به راه نمیاندازند. این کارزار فشار یک چیز را برملا کرد: واشنگتن نگران پیامی بود که یک مراسم پرشکوه میتوانست به جهان مخابره کند.
پیامی که میخواست آن را خاموش کند چندان پنهان نیست. دهها دولت که به تهران سفر میکنند تا مردی را به خاک بسپارند که به دست آمریکا و اسرائیل کشته شد، اقدامی خنثی نیست. هر هیاتی که به تهران رفت، خواه بخواهد خواه نخواهد، موضعی درباره مشروعیت آن قتل و مشروعیت دولتی که مورد حمله قرار گرفته بود اتخاذ کرده بود. واشنگتن نمیخواست این موضعگیری جلوی دوربینها و رسانههای بینالمللی رسمیت پیدا کند، آن هم در حالی که مذاکرات ادامه دارد و آتشبس هنوز شکننده است.
بعد عملی این ماجرا مشکل ظاهری را مضاعف کرد. پاکستان، چین، روسیه و هند که همه در تهران حاضر بودند، دقیقاً همان کشورهایی هستند که واشنگتن برای هر توافق دیپلماتیک پایدار به همراهیشان نیاز دارد. مراسمی که پیوند مستمر این کشورها با جمهوری اسلامی را به شکلی آشکار به نمایش گذاشت، دست ایران را در مذاکرات تقویت کرد. این کارزار فشار، جزئاً، تلاشی بود برای تضعیف همین دست پیش از دور بعدی مذاکرات. در بهترین حالت به نتایجی جزئی دست یافت.
آنچه این حضور درباره نفوذ آمریکا میگوید
بیش از پنجاه هیات علیرغم دستورالعملهای روبیو به تهران آمدند. این نشانهای روشن از محدودیت اهرمهای فشار آمریکا در جهان کنونی است. واشنگتن دو کارزار نظامی علیه کشوری به راه انداخت که آژانس بینالمللی انرژی اتمی گفته بود برنامه هستهایاش به سلاح تبدیل نشده، در میانه مذاکرات فعال به آن حمله کرد، و رئیس یک دولت شناختهشده را همراه با اعضای خانوادهاش به قتل رساند. اقتداری که با آن به دیگران میگوید بر سر کدام قبر بایستند یا نایستند، به نحو محسوسی فرسوده شده است.
کشورهایی که آمدند میدانستند چه پیامی میفرستند. عربستان سعودی که عملیات نظامی آمریکا را در خاک خود پذیرفته و زیرساختهایش هدف موشکهای ایرانی قرار گرفته بود، هیات فرستاد. این اتفاقی نیست. کشورهای خلیج فارس آرام و بیسروصدا در حال بازنگری در روابط خود با واشنگتن و تهران هستند، و این مراسم نگاهی کوتاه اما عمومی به آن بازنگری به جهان عرضه کرد.
پیام مراسم به واشنگتن
گفته میشود تاریخ مراسم را آگاهانه با دویست و پنجاهمین سالگرد استقلال آمریکا همزمان کردند (دهیل، ۴ ژوئیه ۲۰۲۶). بنرهای سرتاسر تهران شعار «باید برخیزیم» را به عربی، فارسی و انگلیسی در کنار تصاویر مشت گرهکرده و موشکهای بالستیک به نمایش میگذاشتند (دهیل، ۴ ژوئیه ۲۰۲۶). عزاداران فریاد «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» سر میدادند. شاعری در برابر صدها هزار نفر خواهان مرگ ترامپ شد و با هلهله مواجه شد (دهیل، ۴ ژوئیه ۲۰۲۶).
همین دولتی که این آیین را برگزار میکند، در همان حال در مذاکرات هستهای فنی با ایالات متحده به میانجیگری پاکستان مشغول است. در منطق تهران این تناقض نیست. شعارها برای مخاطب داخلی و تقویت بازدارندگی است. مذاکرات مسیری جداگانه است که همان رهبری سپاهمحور آن را هدایت میکند؛ همانهایی که تاریخ مراسم را برگزیدند و متن بنرها را تایید کردند.
ترامپ در چهارم ژوئیه در کنار مجسمه راشمور اعلام کرد که کشورش «ایران را به شدت کوبیده» و دستههای تشییع جاری را شاهدی بر پیروزی آمریکا خواند (سیانان، ۴ ژوئیه ۲۰۲۶). وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی همان تصاویر را دلیلی دانست که جهان در برابر یک جنگ غیرقانونی در کنار ایران ایستاده است. دو رهبر، یک رویداد، و دو روایت یکسره متفاوت برای دو مخاطب جداگانه.
مذاکرات تعیین خواهند کرد کدام روایت دوام میآورد.
نوشته: م. دوار
ژوئیه ۲۰۲۶