برای نسخه فارسی به پایین صفحه مراجعه کنید
How the Gulf States Ended Up in Someone Else’s War
Understanding the history of West Asia is the key to explaining the political alliances and behaviors of its countries. This article attempts to highlight some of the historical forces that shaped these behaviors, why the countries of the Gulf ended up where they are, and why they found themselves fighting a war they did not choose.
A note on scope: the dynamics of Iran, Israel, Turkey, and Egypt deserve their own treatment and are deliberately left out here. Covering them adequately would double the length of this article. The focus is limited to the Gulf states and Jordan.
Nations by Decree
The West Asia map was drawn by colonizers, not by the people who live on it.
Even the name given to the region tells you who named it. “Middle East” is a colonial term, coined by British naval strategist Alfred Thayer Mahan in 1902. It describes the region’s position relative to Britain, not relative to the people who live there. It is the midpoint between Europe and India, Britain’s most prized colonial possession. The name stuck because the people who coined it won the wars that followed.
Before World War I, the Ottoman Empire controlled most of what is now Syria, Lebanon, Israel and Palestine, Jordan, Iraq, Kuwait, Yemen, and much of the Arabian Peninsula. There were no nations, only Ottoman provinces drawn for administrative and tax purposes, with boundaries that had nothing to do with the ethnic, religious, or cultural makeup of the populations living within them. Along the Persian Gulf, Britain had quietly established treaty relationships with the coastal sheikhdoms, not to protect them, but to control the sea lanes to India.
When the Ottoman Empire collapsed after WWI, Britain and France moved quickly, dividing the territory according to their own strategic interests, formalized in the 1916 Sykes-Picot Agreement. Britain took Palestine and reconstructed Iraq from the former Ottoman provinces of Basra, Baghdad, and Mosul, three regions with different populations, different loyalties, and no shared national identity. France took Syria and carved Lebanon out of it. Winston Churchill created Transjordan “with the stroke of a pen one Sunday afternoon in Cairo” in 1921, installing a Hashemite prince with no prior connection to the territory as its ruler. Saudi Arabia emerged through a different process: Abdulaziz Ibn Saud conquered the peninsula by force and proclaimed the Kingdom in 1932, though Britain shaped the regional balance that made it possible. Britain’s treaty relationships with Kuwait, Qatar, Bahrain, and the Trucial States preserved them as separate entities until British withdrawal in 1971, when they became internationally recognized sovereign states. The UAE federated on December 2, 1971, the day after the British left. Bahrain tells its own story: Iran maintained a formal claim to the island as its 14th province until 1970, when a five-member UN delegation visited for twenty days, interviewed select groups, and concluded that Bahrainis wanted independence. The Shah needed a face-saving way to drop a territorial claim without appearing to surrender Iranian sovereignty. Bahrain’s fate was settled by pressure between London and Tehran, not by the people who lived there.
Yemen followed a different path. Britain controlled Aden and the surrounding southern protectorates from 1839 until 1967, when South Yemen became an independent Marxist state aligned with the Soviet Union, explicitly rejecting Western alignment. North Yemen maintained nominal independence under heavy foreign pressure. When the two Yemens unified in 1990, the country that emerged had no oil wealth, no sovereign wealth funds, and no American bases on its soil.
These are not ancient nations. They are twentieth-century inventions, brought into being by colonial powers to serve colonial interests, and handed their flags on the way out the door.
The Imperial Handoff
When the British and French empires faded after World War II, the United States stepped in. New flag, same arrangement. The dependency that colonial creation produced never went away. It simply put on the language and rhetoric of neocolonialism.
Bahrain hosts the U.S. Fifth Fleet. Qatar hosts Al Udeid Air Base, into which Qatar has invested more than $8 billion since 2003. Kuwait hosts 13,500 American troops. The UAE hosts Al Dhafra Air Base and Jebel Ali, the U.S. Navy’s most visited port outside the United States. Saudi Arabia hosts American forces at Prince Sultan Air Base. Jordan hosts over 3,800 U.S. military personnel under a 2021 Defense Cooperation Agreement and receives over $1 billion in annual American aid (LegalClarity, May 2026). Jordan has never had an independent foreign policy. It has had an American one.
These bases project American power across the Gulf and maintain dominance over the Indian Ocean trade routes. Protecting the host countries was never the point. The Gulf states handed over their sovereignty for U.S. strategic interests and called it an alliance.
The Countries That Behaved Differently
Egypt, Turkey, Iran, and Oman were not colonial inventions. Each had a genuine independent history, a language, a cultural identity, and a political tradition that predated European involvement. They knew who they were before any colonial power arrived to rearrange the furniture. Yemen also developed outside the Gulf dependency model, for different reasons: too poor and too peripheral for the arrangement to fully take hold. A country with deep historical roots makes independent calculations when pressure arrives. One whose identity was handed to it by an outside power reaches for that same power when it feels threatened. That was visible in 2026.
Recycled Wealth, Borrowed Security
The Gulf monarchies spend enormous sums on defense, and most of it flows straight back to Western arms manufacturers. Between 2021 and 2025, Saudi Arabia was the world’s third-largest importer of major weapons, Qatar fourth, Kuwait ninth. The United States supplied 77 percent of Saudi arms imports, 48 percent of Qatar’s, 62 percent of Kuwait’s, and 42 percent of the UAE’s. Add European suppliers and 94 percent of all major weapons imported into the Middle East came from the West. In 2025, Saudi Arabia committed to a minimum of $600 billion in arms, technology, and investment purchases. Qatar committed $200 billion to Boeing for commercial aircraft alone.
Hydrocarbons flow east to Asia. The revenues flow west. Gulf sovereign wealth funds manage $5 to 6 trillion in assets, 65 percent held in North America and Europe. In the first half of 2026, GCC sovereign wealth funds made $539 billion in investments, nearly half in the United States. These are tribute payments that flow straight back to Washington while buying an illusion of protection that the 2026 war exposed for what it was.
The Illusion of Military Power
Saudi Arabia spent $73 billion on defense in 2025. Qatar spent $17 billion. The UAE spent $22 billion. Combined, the GCC outspends Iran’s $9.5 billion annual defense budget by roughly 15 to 1.
The Gulf militaries are dressed for war rather than built for it. In Qatar, the UAE, and Kuwait, foreigners make up 88, 89, and roughly 70 percent of the population respectively (GLMM, 2025). Few citizens have a strong incentive to serve. Saudi Arabia’s armed forces of roughly 247,000 rely heavily on foreign augmentation. The defense pact with Pakistan provides for up to 80,000 Pakistani troops if needed (Reuters, May 18, 2026). Their loyalty is contractual, not existential. They are not defending a homeland.
Dependency on American protection had also removed any incentive to negotiate with Iran and the Houthis in Yemen. Why talk when a superpower is supposed to keep you safe? When the war came, that assumption collapsed. Hundreds of billions had gone into weapons and building a feel-good military. Not a day had gone into building strategic independence.
Dependency Has a Price
The 2026 war partially happened because of the arrangement Arab Kingdoms chose. They traded sovereignty for protection, and when the protection was tested, it failed. They had no say in the decision to strike Iran. They had no seat at the table when the war was planned. They absorbed the missiles, the economic damage, and the closed strait, while Israel, the country that designed the operation, watched from a safe distance.
Governments that rely on an outside power for their survival do not get to set the terms of the wars fought in their name. They get to pay for them. Until the rulers of these states conclude that their long-term national interests matter more than their own short-term survival, the arrangement will continue. And so will the wars.
By: M. Davar
September 2026
The views expressed in this article are those of the author and do not necessarily reflect the official policy or position of IranOnline.com.
—————————————————————————————————–
Below are a few of recently published related article by M. Davar
Dependency Has a Price: Saudi Arabia’s September Reckoning
How America Convinced Iran It Needs the Bomb
Washington Showed Its Hand. Iran Held the Clock
The Israel-U.S. Iran Gamble: Four Tracks, Four Failures
The Mecca Agreement: Three U.S. Allies, One Shared Conclusion
Iran’s Two-Pronged Strategy: Base Denial and Hormuz Control
Iran’s Nuclear Threshold: How Close Is Tehran to Building a Bomb?
The Strait of Hormuz and the Limits of International Law
Fighting Iran from a Thousand Miles Out: Can Washington Sustain It?
A Miscalculated War in Search of a Face-Saving Exit
Beyond the Battlefield: How Iran Took Its War Online
Khamenei Funeral: Islamic Republic Turns Grief into Geopolitics
How Iran Became the Petrodollar’s Biggest Threat
The Islamic Republic of Iran’s Military Doctrine: How It Was Built and Why It Worked
What the U.S. Could Not Win by War, It Will Not Win in Negotiation
The Trap: Why Neither Washington nor Tehran Can Walk Away
From Hiroshima to Isfahan: America’s Selective Nuclear Morality
The Israel–U.S. War Against Iran: Strategic Miscalculation and Global Consequence
Sanctions vs. Workarounds: How Iran Keeps Money Moving
The Illusion of Protection: How the Iran War Changes the Gulf’s Reality
The Isfahan Operation: Rescue or an Attempt to Retrieve Enriched Uranium?
The hidden constraint driving urgency in Washington and patience in Tehran
From Nuclear Prevention to Proliferation
The U.S. and Israel: From “Weekend War” to Strategic Failure
Reza Pahlavi and the Line of Betrayal
No Kings in Washington, A Throne for Tehran
Israel’s Long Strategy Against Iran and the Reza Pahlavi Question
Exile, Intervention, and a Nation Trapped Between Power and Betrayal
Name Recognition Is Not Legitimacy: The Limits of Exile Leadership
Bombing Creates Rubble. It Does Not Create Democracy
Pushing Toward Conflict: The Calculations Driving the U.S. and Iran to the Brink
Manufacturing a Leader? The Rise of Reza Pahlavi
Iran’s Revolution: The Distance Between Rhetoric and Resistance
Iran at the Crossroads: Liberation, Illusion, and the Cost of Foreign Salvation
The Cost of Denial: How Iranian Exiles Repeat the Mistakes of Cuba and Vietnam
Regime Change in Iran, Forced from Outside: A Cure Far Deadlier Than the Disease
Iran at a Crossroads: Domestic Unrest, Foreign Meddling, and the Battle for Post-Conflict Politics
A New Chapter for the Middle East: Lessons from the Iran-Israel War
The Illusion of Victory: The High Cost of Attacking Iran
Israel’s Strike on Iranian Nuclear Facility Sparks Concern Over Erosion of International Law
The Unspoken Deterrent: Iran’s Enriched Uranium and the Specter of Dirty Bombs
An Iran-US & Israel War Would Not Be Contained: A Global Catastrophe in the Making
A War with Iran: A Risky Gamble with Global Consequences
چگونه کشورهای خلیج فارس در جنگ دیگران گرفتار شدند
چگونه کشورهای خلیج فارس در جنگ دیگران گرفتار شدند
درک تاریخ آسیای غربی کلید توضیح اتحادها و رفتارهای سیاسی کشورهای این منطقه است. این مقاله تلاش میکند برخی از نیروهای تاریخی را که این رفتارها را شکل دادهاند برجسته کند و توضیح دهد چرا کشورهای خلیج فارس به این نقطه رسیدند و چرا خود را در حال جنگیدن در جنگی یافتند که انتخاب نکرده بودند.
یادداشتی درباره دامنه مقاله: پویاییهای ایران، اسرائیل، ترکیه و مصر مستلزم بررسی جداگانهای هستند که عمداً در اینجا حذف شدهاند. پرداختن کافی به آنها طول این مقاله را دو برابر میکرد. تمرکز محدود است به کشورهای خلیج فارس و اردن.
کشورهایی که به فرمان ساخته شدند
نقشه آسیای غربی را استعمارگران کشیدند، نه مردمانی که در آن زندگی میکنند.
حتی نامی که به این منطقه داده شده نشان میدهد چه کسی آن را نامیده است. «خاورمیانه» یک اصطلاح استعماری است که استراتژیست دریایی بریتانیایی آلفرد تایر ماهان در ۱۹۰۲ ابداع کرد. این اصطلاح موقعیت منطقه را نسبت به بریتانیا توصیف میکند، نه نسبت به مردمانی که در آن زندگی میکنند. نقطه میانی میان اروپا و هند بود، گرانبهاترین مستعمره بریتانیا. این نام ماند چون کسانی که آن را ابداع کردند جنگهای بعدی را بردند.
پیش از جنگ جهانی اول، امپراتوری عثمانی بر بیشتر آنچه اکنون سوریه، لبنان، اسرائیل و فلسطین، اردن، عراق، کویت، یمن و بخش بزرگی از شبهجزیره عربستان است حکم میراند. هیچ ملتی وجود نداشت، فقط استانهای عثمانی که برای مقاصد اداری و مالیاتی ترسیم شده بودند و مرزهایشان هیچ ربطی به ترکیب قومی، مذهبی یا فرهنگی جمعیتهای ساکن در آنها نداشت. در سواحل خلیج فارس، بریتانیا آرامآرام روابط معاهداتی با شیخنشینهای ساحلی برقرار کرده بود، نه برای حمایت از آنها، بلکه برای کنترل مسیرهای دریایی به هند.
وقتی امپراتوری عثمانی پس از جنگ جهانی اول فروپاشید، بریتانیا و فرانسه با سرعت پیش رفتند و سرزمینها را بر اساس منافع استراتژیک خود تقسیم کردند که در موافقتنامه سایکس-پیکو ۱۹۱۶ رسمیت یافت. بریتانیا فلسطین را گرفت و عراق را از استانهای سابق عثمانی بصره، بغداد و موصل بازسازی کرد، سه منطقه با جمعیتهای متفاوت، وفاداریهای متفاوت و هیچ هویت ملی مشترکی. فرانسه سوریه را گرفت و لبنان را از آن جدا کرد. وینستون چرچیل اردن را با یک قلم در یک بعدازظهر یکشنبه در قاهره در ۱۹۲۱ ایجاد کرد و یک شاهزاده هاشمی را بدون هیچ پیشینهای در آن سرزمین به عنوان حاکم نصب کرد. عربستان سعودی از مسیر متفاوتی پدید آمد: عبدالعزیز ابن سعود شبهجزیره را با زور فتح کرد و پادشاهی را در ۱۹۳۲ اعلام کرد، هرچند بریتانیا توازن منطقهای را شکل داد که این امکان را فراهم کرد. روابط معاهداتی بریتانیا با کویت، قطر، بحرین و امارات ساحلی آنها را به عنوان موجودیتهای جداگانه حفظ کرد تا خروج بریتانیا در ۱۹۷۱، زمانی که به کشورهای مستقل شناختهشده بینالمللی تبدیل شدند. امارات متحده عربی دوم دسامبر ۱۹۷۱، روز پس از خروج بریتانیا، اتحاد یافت. بحرین داستان خاص خود را دارد: ایران تا ۱۹۷۰ ادعای رسمی بر این جزیره به عنوان چهاردهمین استان خود داشت، زمانی که یک هیئت پنجنفره سازمان ملل بیست روز از بحرین دیدن کرد، با گروههای منتخب مصاحبه کرد و نتیجه گرفت که بحرینیها خواهان استقلال هستند. شاه به راهی برای رها کردن ادعای سرزمینی بدون اینکه به نظر برسد حاکمیت ایران را تسلیم کرده نیاز داشت. سرنوشت بحرین با فشار بین لندن و تهران رقم خورد، نه توسط مردمانی که در آن زندگی میکردند.
یمن مسیر متفاوتی پیمود. بریتانیا عدن و مستعمرات حفاظتی جنوبی پیرامون آن را از ۱۸۳۹ تا ۱۹۶۷ کنترل کرد، زمانی که یمن جنوبی به یک دولت مارکسیست مستقل همسو با اتحاد جماهیر شوروی تبدیل شد و صراحتاً همسویی با غرب را رد کرد. یمن شمالی استقلال اسمی را زیر فشار سنگین خارجی حفظ کرد. وقتی دو یمن در ۱۹۹۰ متحد شدند، کشوری که پدید آمد نه ثروت نفتی داشت، نه صندوقهای ثروت ملی و نه پایگاههای آمریکایی در خاکش.
اینها ملتهای باستانی نیستند. اختراعات قرن بیستماند که قدرتهای استعماری برای خدمت به منافع خود به وجود آوردند و پرچمشان را هنگام خروج به آنها دادند.
واگذاری امپراتوری
وقتی امپراتوریهای بریتانیا و فرانسه پس از جنگ جهانی دوم افول کردند، ایالات متحده جای آنها را گرفت. پرچم جدید، همان ترتیب قدیمی. وابستگیای که آفرینش استعماری پدید آورده بود هرگز از بین نرفت. فقط زبان و بلاغت نئواستعمارگری را به تن کرد.
بحرین میزبان ناوگان پنجم آمریکاست. قطر میزبان پایگاه هوایی العدید است که قطر از ۲۰۰۳ بیش از هشت میلیارد دلار در آن سرمایهگذاری کرده. کویت میزبان سیزده هزار و پانصد نظامی آمریکایی است. امارات میزبان پایگاه هوایی الظفره و بندر جبلعلی است، پربازدیدترین بندر نیروی دریایی آمریکا خارج از ایالات متحده. عربستان سعودی نیروهای آمریکایی را در پایگاه هوایی شاهزاده سلطان جای داده. اردن بیش از سه هزار و هشتصد نظامی آمریکایی را تحت موافقتنامه همکاری دفاعی ۲۰۲۱ میزبانی میکند و سالانه بیش از یک میلیارد دلار کمک آمریکایی دریافت میکند. اردن هرگز سیاست خارجی مستقل نداشته. سیاست خارجیاش همواره آمریکایی بوده.
این پایگاهها قدرت آمریکا را در سراسر خلیج فارس بازتاب میدهند و سلطه بر مسیرهای تجاری اقیانوس هند را حفظ میکنند. حمایت از کشورهای میزبان هرگز هدف اصلی نبوده. کشورهای خلیج فارس حاکمیتشان را در قبال منافع استراتژیک آمریکا واگذار کردند و نامش را اتحاد گذاشتند.
کشورهایی که متفاوت رفتار کردند
مصر، ترکیه، ایران و عمان اختراعات استعماری نبودند. هر کدام تاریخ مستقل واقعی، زبان، هویت فرهنگی و سنت سیاسی داشتند که پیش از دخالت اروپاییها ریشه دوانده بود. پیش از آنکه هیچ قدرت استعماریای برای دگرگون کردن چیدمان برسد، میدانستند که هستند. یمن هم به دلایل دیگری بیرون از مدل وابستگی خلیجی رشد کرد: خیلی فقیر و حاشیهای بود تا این ترتیب کاملاً در آن جا بیفتد. کشوری با ریشههای تاریخی عمیق وقتی فشار میآید محاسبات مستقلی میکند. آنکه هویتش را یک قدرت خارجی به دستش داده، در لحظه تهدید دست به دامان همان قدرت خارجی میشود. این در ۲۰۲۶ آشکار شد.
ثروت بازیافتشده، امنیت قرضی
پادشاهیهای خلیج فارس مبالغ هنگفتی صرف دفاع میکنند و بیشترش مستقیم به تولیدکنندگان سلاح غربی برمیگردد. بین ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵، عربستان سعودی سومین واردکننده بزرگ سلاح در جهان بود، قطر چهارم، کویت نهم. ایالات متحده هفتاد و هفت درصد از واردات سلاح عربستان، چهل و هشت درصد قطر، شصت و دو درصد کویت و چهل و دو درصد امارات را تأمین کرد. با احتساب تأمینکنندگان اروپایی، نود و چهار درصد از تمام سلاحهای اساسی وارد شده به خاورمیانه از غرب آمد. در ۲۰۲۵، عربستان سعودی به حداقل ۶۰۰ میلیارد دلار خرید تسلیحات، فناوری و سرمایهگذاری متعهد شد. قطر تنها برای هواپیماهای تجاری ۲۰۰ میلیارد دلار به بوئینگ پرداخت.
هیدروکربنها به سوی آسیا جاری میشوند. درآمدها به سوی غرب. صندوقهای ثروت ملی کشورهای خلیج فارس پنج تا شش تریلیون دلار دارایی مدیریت میکنند که شصت و پنج درصدش در آمریکای شمالی و اروپاست. در نیمه اول ۲۰۲۶، این صندوقها ۵۳۹ میلیارد دلار سرمایهگذاری کردند که نزدیک به نیمی از آن در ایالات متحده بود. اینها پرداختهای خراجگونهای هستند که مستقیم به واشنگتن بازمیگردند و در عوض توهمی از حمایت میخرند که جنگ ۲۰۲۶ آن را آشکار کرد.
توهم قدرت نظامی
عربستان سعودی در ۲۰۲۵ هفتاد و سه میلیارد دلار صرف دفاع کرد. قطر هفده میلیارد. امارات بیست و دو میلیارد. در مجموع، شورای همکاری خلیج فارس با نسبت پانزده به یک بودجه دفاعی نه و نیم میلیارد دلاری ایران را پشت سر میگذارد.
ارتشهای خلیجی برای جنگ آراسته شدهاند، نه برای جنگیدن. در قطر، امارات و کویت، خارجیان به ترتیب هشتاد و هشت، هشتاد و نه و حدود هفتاد درصد جمعیت را تشکیل میدهند. شهروندان کمی انگیزه واقعی برای خدمت نظامی دارند. نیروهای مسلح عربستان سعودی با حدود دویست و چهل و هفت هزار نفر به نیروی خارجی وابستگی سنگینی دارند. پیمان دفاعی با پاکستان تا هشتاد هزار سرباز پاکستانی در صورت نیاز پیشبینی کرده. وفاداریشان قراردادی است، نه وجودی. آنها از سرزمین مادری دفاع نمیکنند.
وابستگی به حمایت آمریکایی هر انگیزهای برای مذاکره با ایران و حوثیهای یمن را هم از میان برده بود. چرا باید مذاکره کنی وقتی یک ابرقدرت قرار است امنیتت را تضمین کند؟ وقتی جنگ آمد، آن فرض فروریخت. صدها میلیارد صرف سلاح و ساختن ارتشی برای نمایش شده بود. یک روز هم صرف ساختن استقلال استراتژیک نشده بود.
هزینه وابستگی
جنگ ۲۰۲۶ تا حدودی به خاطر ترتیبی رخ داد که پادشاهیهای عرب انتخاب کردند. حاکمیت را با حمایت معاوضه کردند و وقتی حمایت به آزمون گذاشته شد، شکست خورد. در تصمیم برای ضربه زدن به ایران هیچ نقشی نداشتند. در میز تصمیمگیری جنگ جایی نداشتند. موشکها، آسیب اقتصادی و تنگه بسته را تحمل کردند، در حالی که اسرائیل، کشوری که عملیات را طراحی کرده بود، از فاصلهای امن تماشا میکرد.
دولتهایی که برای بقایشان به یک قدرت خارجی وابستهاند حق تعیین شرایط جنگهایی که به نامشان میجنگند را ندارند. آنها باید هزینهاش را بپردازند. تا زمانی که حاکمان این کشورها به این نتیجه نرسند که منافع ملی بلندمدتشان از بقای کوتاهمدت خودشان مهمتر است، این ترتیب ادامه خواهد یافت. و جنگها هم همینطور.
نوشته: م. دوار
سپتامبر ۲۰۲۶